Πολύ καιρό πριν, ως παιδί, θυμάμαι εκείνη την ρόδα ρουλετών που η μητέρα μου χρησιμοποίησε για να κρατήσει στο σπίτι της, και να την πάρει για να παρουσιάσω έξω στους φιλοξενουμένους ποια όμορφη ρόδα ρουλετών είχε, και ήταν ένα καλό πράγμα που έκανε έτσι, για την κρατήθηκε άθικτος. Κατόπιν ήρθε η απαγόρευση, και η μητέρα μου αναγκάστηκε να κρύψει τη ρόδα ρουλετών της ενώ η οικογένειά μου κινήθηκε προς τη Νέα Υόρκη. Η μητέρα μου κινήθηκε από την εργασία στην εργασία, βρίσκοντας τελικά την εργασία ως εξωτικό χορευτή σε ένα sleazy νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Όταν εβλέίδε ότι επιτέλους είχε μια καλή και ασφαλή εργασία εβλέίδε σε την ότι η πολύτιμη ρόδα ρουλετών της κρατήθηκε κρυμμένη κάτω από το πολυάσχολο στρώμα της.

Τα έτη πέρασαν, και όταν εβλέίδε η μητέρα μου ότι δεν θα μπορούσε πλέον να αντέξει οικονομικά να συμβαδίσει με τους νεώτερους συναδέλφους της, δεδομένου ότι ήταν καλύτεροι εξωτικοί χορευτές από ήταν. Η κατάθλιψη τελείωσε σχεδόν, και βλέποντας αυτό, η μητέρα μου εβλέίδε σε την ότι η πολύτιμη ρόδα ρουλετών στοιβάχτηκε ακόμα κάτω από το κρεβάτι της. Ελπίζοντας για το φωτεινότερο μέλλον για την οικογένειά της, έφερε έξω τον πίνακα ρουλετών της και έπειτα άνοιξε την πρώτη -πρώτη χαρτοπαικτική λέσχη της. Αυτό ήταν ακόμα η απαγόρευση, και το παιχνίδι ήταν παράνομο. Εντούτοις, η μητέρα μου ενέμεινε και αρκετά σύντομα, η απαγόρευση που πέρασαν και ήταν σε θέση να βγεί στον ανοικτό με τον πολύτιμη ρόδα ρουλετών.